Zeggen dat Cannes een show is geworden, is net zeggen dat een F1-wagen sneller gaat dan een fiets. Kinderlijk. Maar wie nog denkt dat het festival draait om artistieke verheffing, droomt door. De Gutter Bar is allang overspoeld door lobbyisten in linen shirts en influencers die ‘culturele impact’ zeggen terwijl ze een selfie maken met een logo op de achtergrond.
Daarom is *Cannes Off the Grid* geen alternatief. Het is een correctie. Geen tegenbeweging met een pet op, maar een terugtrekking naar wat media en storytelling ooit betekenden: inhoud die iets kost, omdat ze iets waard is. Geen ‘networking’ in een beachclub, maar gesprekken waarin iemand echt iets zegt — en er zelfs uit wordt gegooid als het te gevaarlijk wordt voor de status-quo.
De grote zenderconcerns doen alsof ze het niet zien. Terecht. Zij leven van volume, niet van verdieping. Hun ROI zit in de massa, in de repetitie, in de zoveelste rebrand van een oude soap. Maar wie kijkt, ziet het gat. De kijkers zijn moe. Niet van de schermen — die kijken ze nog 6,2 uur per dag — maar van de leegte. De inhoud die niets kost, is uiteindelijk alles waard — in negatieve zin.
RTL rolt uit met nieuwe true-crimeformaten, Videoland probeert het met ‘emotionele diepte’ (lees: huilende moeders), Prime Video investeert in A-list-acteurs met een boodschap. Maar niemand durft het voortouw te nemen in inhoud die geen excuses maakt voor haar bestaan.
Daarom is *Off the Grid* geen niche. Het is een test. Als 150 mensen in een oude fabriek in Marseille serieus debatteren over de morele last van algoritmes in journaalredacties, terwijl in Cannes de champagne vloeit bij een ‘immersive storytelling experience’ over duurzaamheid (gesponsord door een oliebedrijf), dan weet je wie de toekomst vasthoudt.
De waarde ligt niet in de ogen van de menigte. Die is allang gekocht. De waarde ligt in de weigering om mee te doen.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business