Toen ik gisteren mijn thee zette, dacht ik: wat zou er gebeuren als ik ooit stop met schrijven? Zou iemand dan zeggen: “Lekker rustig nu, hè”? Of juist: “Waar is die vrouw met haar kritische blik gebleven”?
Albert Verlinde en Beau van Erven Dorens weten het al. Zij kijken terug op 25 jaar RTL Boulevard. Een tijd waarin ze zelf het tempo bepaalden. Nu kijken ze naar hun opvolgers. En dan zeggen ze: “Het lef is eraf.”
Niet dat het nu saai is, hoor. Nee, het is gewoon… zachter. Minder scherp. Meer beleefd. Alsof iedereen eerst drie keer klopt voordat hij binnenkomt. Terwijl Albert en Beau gewoon de deur intrapten, met een kop koffie in de hand en een mening die niet wachtte op toestemming.
Ik snap die frustratie wel. Als je iets van nul opbouwt, word je verwend. Dan denk je: dit is zoals het hoort. En dan komt een nieuwe generatie die zegt: “Ja, maar we moeten ook wel aardig blijven.” En dan is het lef inderdaad weg. Niet uit lafheid, maar uit beleid.
Maar wacht eens. Is dat niet altijd zo gegaan? De pioniers vinden het brutaal, de opvolgers vinden het normaal. En over twintig jaar zeggen de jonge honden: “Die van nu zijn veel te zacht.”
Toch blijf ik denken aan die opmerking: “Het lef is eraf.” Alsof lef een soort gas is dat op kan raken. Terwijl het misschien gewoon verplaatst. Van de studio naar de socials. Van de uitspraken naar de memes. Van de tv naar de telefoon.
Want lef is er nog wel. Alleen niet meer waar wij het zoeken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘