Ik zeg niets! Dat is de nieuwe levensleer van Bridget Maasland. En eerlijk? Als ik ook elke dag achter beroemdheden aan moest rennen met een microfoon, zou ik ook soms gewoon niets zeggen. Gewoon: mond dicht, ogen rollen, weglopen. Maar Bridget deed het op zo’n schattig boos-manier, dat ik bijna in lachen uitbarstte. Alsof iemand haar snoepjes afpakte.
Het ging over Donny Roelvink. Weet je wel, die andere RTL Boulevard-collega die weer eens iets zei wat mensen boos maakte. Wat precies? Geen idee. Er is zoveel geklets in de media, het is soms één grote koffieklap met biertje. Maar Bridget, die normaal altijd wel een mening heeft, hield plots haar lippen stijf op elkaar. “Ik zeg niets!” Alsof ze op een schoolpleintje staat en iemand haar vraagt wie er in de juf heeft gespuugd.
Je kunt het haar niet kwalijk nemen. Soms is zwijgen gewoon de beste uitspraak. Zeker als je in de media werkt. Zeg iets, dan wordt het uit zijn verband gerukt. Zeg niets, dan word je kinderachtig genoemd. Alsof volwassenen nooit kwaad mogen zijn. Alsof je pas serieus bent als je met een ernstig gezicht in een pak zit.
Maar ik snap die frustratie wel. Je werkt samen met iemand, er gebeurt wat, en dan moet jij – de volgende ochtend bij de koffie – alles uitleggen. Alsof jij de tolk bent van zijn ziel. Nee hoor, soms zeg je gewoon: ik zeg niets. Punt. Einde interview.
En toch… Bridget doet dit werk dagelijks. Vragen stellen. Reacties halen. Opjagen. Dan is het wel raar om zelf opeens stil te worden. Alsof de jager wordt gejaagd. Maar goed, misschien is dat precies wat er gebeurt. Misschien is het tijd dat we allemaal eens niets zeggen. Gewoon, voor de variatie. Zetten de tv uit. Drinken thee. En laten de storm buiten woeden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘