Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Want ja, ook al werk ik in de media, soms druk ik gewoon op ‘mijn programma’. En dan zie ik ineens: Matthijs van Nieuwkerk komt weer. Met iets nieuws. Weer een quiz. Weer een comeback. Weer een ‘ik ben terug, Nederland’.
Maar Peter Pannekoek? Die lacht erom. Of nou ja, lacht. Hij zegt gewoon: “Dat boeit me echt helemaal niet.” En hoor, ik snap het. Want wat is het ook weer? Een quiz van Matthijs. Ja, die man die ooit zo serieus was dat je dacht: is dit een gesprek of een examen?
Maar nu dus bij SBS 6. Eerst een programma over Aretha Franklin met Shirma Rouse – mooi, sterk, nodig – en dan weer zo’n quiz. Want ja, Matthijs moet ook weer weten hoe je kijkt naar mensen die weten wat de hoofdstad is van Canada. Of wanneer de Tweede Wereldoorlog begon. Of wie de vader van prinses Beatrix is.
Maar Peter Pannekoek? Die zit daar niet op te wachten. Hij doet zijn eigen dingen. Grappig, scherp, zonder vlaggetje. En hij hoeft niet te bewijzen dat hij slim is. Die tijd is voorbij.
Ik snap hem. Ik snap ook Matthijs niet. Of nou ja, ik snap hem wel. Hij wil weer in beeld. Hij wil weer iets zeggen. Maar moet dat nou per se met een quiz? Moet dat nou per se met: “En nu de volgende vraag…”?
Ik zet de tv uit. Pak een kop thee. En denk: misschien is het genoeg om gewoon te bestaan. Zonder comeback. Zonder quiz. Zonder dat je alles nog een keer moet doen.
Maar ja. Matthijs wil het blijkbaar nog een keer doen. En Peter? Die wil er niks mee. En eerlijk? Ik geef hem gelijk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘