Nou zeg. Johan Derksen, 77 jaar, steekt nog elke week zijn hoofd uit Grolloo. Niet met een hoed of zo, maar met een podcast. Groeten uit Grolloo heet dat. Alsof hij brieven schrijft vanuit een dorp dat je op de kaart moet zoeken. Maar nee, het is gewoon een naam. Net als Vandaag Inside, maar dan zonder camera. Alleen zijn stem. En gelukkig: zonder muziek van André Hazes Jr.
Nu denk je: podcast één keer per week, prima. Maar volgens de uitgever is dat te weinig. Ze willen meer. Veel meer. Dagelijks zelfs. Alsof Johan een soort ochtendpraatprogramma moet worden, met koffie en meningen. Alsof we elke ochtend wakker moeten worden met: “Nou, ik zeg het toch gewoon.”
Maar Johan is geen machine. Hij is een man. Met een stoel. En een mening over voetbal, politiek, en soms ook over de buurman. Maar dagelijks? Elke dag een nieuwe aflevering? Dan moet hij ook elke dag boos zijn op iets. Of iemand. Dat houdt geen mens vol. Zeker niet op zijn leeftijd. Dan wordt het geen podcast, dan wordt het geklaag met microfoon.
En stel je voor: je zet ’s ochtends de koffie op, je zet Johan aan, en om 7.03 uur zegt hij weer: “Die Van Gaal, die snapt er niks van.” Om 7.30: “En die nieuwe minister, een echte nul.” Om 8.15: “En die jongen van de AH, die kent geen groet.” Elke dag. Dagelijks. Dan zet jij hem uit. Of je gooit de telefoon in de gootsteen.
Maar goed, de uitgever wil het. “Dat willen ze graag.” Alsof Johan een bak ijs is die iedereen wil hebben. Maar hij is geen ijs. Hij is een man met een pet. En een mening. En een stoel. En hopelijk genoeg rust om niet elke dag tegen de muur te praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘