Vandaag had RTL Boulevard jarig. Vijfentwintig jaar lang dagelijks koffieklets over de sterren. Je zou denken: feest, taart, misschien een medley van oude clips met tranen in de ogen. Maar nee. Tina Nijkamp, zelfbewuste kijkcijferjunkie en geen fan van flauwekul, zegt gewoon: “Nou, leuk hoor, maar het is net Libelle-tv geworden.”
Alsof dat geen schande is in de wereld van de media. Libelle-tv. Alsof je zegt: “Lekker ongevaarlijk, net als een zondagochtend met toast en een beetje roddel uit de tuin.” Vijfentwintig jaar lang. Vijfentwintig jaar! En dan krijg je als cadeautje een standje van iemand die zegt: “Ja, leuk, maar je bent zacht geworden.”
Ik snap het wel. Vroeger had RTL Boulevard nog iets van een scherpe rand. Een beetje roddel, ja, maar ook een knipoog. Nu? Het voelt alsof alles wordt gesmuld. Niemand durft nog echt iets te zeggen. Alsof iedereen bang is voor een advocaat of een huilende manager. En dus: Libelle-tv. Netjes. Vriendelijk. Saai.
Maar waarom zou een verjaardag niet ook een moment van eerlijkheid zijn? Als je vijfentwintig jaar bestaat, mag iemand toch zeggen: “Hé, jullie zijn niet meer de scherpe tong die jullie ooit waren?” Of is dat te hard? Moet je dan meteen een kaarsje aansteken en doen alsof alles perfect is?
Misschien is het juist lief dat Tina het zegt. Niet uit haat, maar uit liefde. Uit herkenning. Ze kijkt mee, ze kent het, ze wil dat het beter wordt. Net zoals je een vriendin aanspreekt die te veel suiker in haar koffie doet. “Lief, maar… misschien iets minder?”
RTL Boulevard, jullie mogen ouder worden. Maar word alsjeblieft niet saaier.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘