Die meid is een stuk chagrijn, zegt een man op tv. En dan bedoel je niet zomaar iemand. Dan bedoel je prinses Alexia. Op Prinsjesdag stond ze weer netjes in het zwart, een beetje stijfjes, handjes in de lucht, en volgens de mensen bij Shownieuws kon het vrolijker. Alsof we allemaal op een feestje zijn en zij per ongeluk de verkeerde deur binnen is gelopen.
Guido den Aantrekker, die zit daar dan met zijn oordeel klaar. Hij heeft haar nog nooit zien lachen. Nog nooit! Alsof hij elke ochtend om vijf uur al voor de buis zit met een checklist: ‘Heeft Alexia geglimlacht? Nee. Punt af.’
Maar wacht even. Moet een prinses nu per se lachen? Moet ze soms met confetti in haar handen de trap af dansen? Hé Nederland, hier is de koninklijke dochter, en kijk eens: ze lacht! Zo’n beetje als jouw tante op een bruiloft die niet wilde komen maar toch is gekomen.
Ik snap het wel, hoor. We willen een vrolijke prinses. Iets luchtigs. Iets om op te klikken. Maar stel: als jij elke keer dat je ergens staat, honderdduizend mensen zitten te kijken of je nou lacht of niet… zou jij dan vrolijk zijn? Of zou jij ook denken: laat maar, ik houd mijn gezicht in de plooi.
En trouwens, waarom is het altijd zo’n drama? Ze staat daar, ze doet haar ding, ze zwaait. Geen gekke dingen. Geen schandalen. Geen TikToks. Gewoon: aanwezig. Is dat niet genoeg?
Maar nee. Dan komt er iemand als Guido en zegt: ‘Die meid!’ Alsof hij haar uit een klaslokaal roept. Alsof hij haar oud is. Of haar leraar gedrag.
Ik denk dat we vergeten zijn hoe het is om 21 te zijn. Dan ben je nog aan het zoeken. Dan weet je niet altijd hoe je moet staan. En al helemaal niet als je weet dat de hele wereld kijkt. Dan kies je voor veilig. Dan kies je voor serieus. Dan kies je voor: ik zeg niks, ik doe niks, ik lach niet.
Misschien is dat chagrijn. Of misschien is het gewoon rust.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘