Er was een bruiloft. Muziek, gelach, champagne. En Ben. Ben die meezong, meedanste, meeleefde. Twee weken geleden. Nu is het stil. Te stil.
Zijn stem kende iedereen. Die eerste winnaar van The Voice. Niet iedereen weet nog precies hoe hij zong, maar wel dat hij het was. Die jongen met de gitaar en de zachte stem. Die uit het niets kwam, en toch zo ver kwam.
Hij was er weer. Bij Berget Lewis. Niet in de spotlight, maar als vriend. Gewoon mee. Tot het nieuws kwam. Het lichaam gevonden in een plas bij Arnhem. Niet door een ongeluk, zei niemand. Maar door verdriet? Misschien. Niemand zegt het hardop.
Media duiken erop in. “Wat is er gebeurd?” “Waarom?” “Had het anders kunnen aflopen?” Alsof we met vragen het verlies kunnen vullen. Alsof uitleg pijn wegneemt. Maar soms is het antwoord gewoon: het is te laat.
Hij was geen superster meer. Maar hij was er. Bij vrienden. Op feestjes. In het leven. Niet alleen op tv. Niet alleen in herinnering. Tot hij er niet meer was.
Ik denk aan de laatste clip. Van de bruiloft. Iemand roept: “Ben, zing iets!” En hij lacht. Zegt niks. Schudt zijn hoofd. Maar straalt. Alsof hij wist: dit moment is genoeg.
We maken er altijd zo veel van. Carrières. Titels. Winst. Maar soms is het gewoon: je bent er voor iemand. Je lacht. Je zingt niet. Je bent gewoon aanwezig. En dat is al heel veel.
43. Te jong. Te snel. Te veel vragen zonder antwoord.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘