MEO’s Cannes ambities zijn geen kunst

Een non-profitbureau dat zich nestelt in de schaduw van Cannes Lions, gefinancierd met morele superioriteit en publieke subsidies, en dan ook nog opscheppen over ‘toegevoegde waarde’? Laat me niet lachen. MEO, dat zich voortaan verschuilt achter de Bonum Group, denkt met een paar glimmende trofeeën de wereld te kunnen wijsmaken dat creativiteit zonder winstoogmerk nog van enige economische relevantie is. Alsof morele verhevenheid ooit iemand heeft gered van de faillissementsrechtbank.
Bonum Group, met elf bureaus verspreid over Europa, is geen filiaal van de Heilsleger. Die doen aan schaal, aan winst, aan marktconcentratie. En dan opeens: MEO, een non-profit, onder hun paraplu? Het ruikt naar strategisch virtuele signaling. Alsof je als bank een liefdadigheidsinstelling overneemt om je ESG-rapport op te poetsen. Mooi op papier, maar in de realiteit? Een zorgvuldig gecamoufleerde overname van het morele kompas van de sector, zodat Bonum straks kan zeggen: ‘Wij doen ook goed.’
Maar waar blijft de ROI? Waar zijn de cijfers? Want laten we eerlijk zijn: als er geen winstmotief is, is er geen druk op performance. En zonder druk, geen innovatie. MEO kan zich al jaren veroorloven om te ‘denken’ in termen van maatschappelijke impact, terwijl ze in werkelijkheid gefinancierd worden door het plichtmatige uitgeven van overheidsbudgetten. Geen risico, geen rendement, geen realiteit.
Toch zit er een sluwe logica in deze move. De Cannes Lions zijn allang geen creatieve prijs meer, maar een marktplaats voor influentie, netwerken en geopolitieke positioning. Door MEO in hun portefeuille te nemen, koopt Bonum Group niet alleen een geweten, maar ook een troefkaart in de morele arena. Want in tijden van greenwashing en purpose-washing, is een non-profit in je achtertuin net zo waardevol als een patent op een algoritme.
Maar ik zie het einde al aankomen. Zodra de subsidies inkrimpen – en dat gebeurt, want niemand betaalt eeuwig voor ‘goed doen’ – zal MEO moeten kiezen: of je wordt commercieel, of je verdwijnt. En Bonum weet dat. Daarom is dit geen daad van altruïsme, maar een koele, berekenende zet in een langdurige overnamestrategie van het zielsgeweten van de communicatiewereld.
De enige vraag die overblijft: wie betaalt er uiteindelijk de rekening? En het antwoord, zoals altijd, is simpel: de belastingbetaler.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business