Renze zei iets, Victor zei iets terug. En Erik? Die zit nog steeds in Amerika, met zijn voeten op het bureau, een kop koffie in zijn hand en een blik op de horizon. Alsof hij niet merkt dat er over hem wordt gekletst in een land waar hij al jaren niet meer woont.
‘Geen journalistieke distantie’, zegt Victor Vlam. Alsof Erik opeens een Amerikaan is geworden. Alsof hij de sterren en strepen in zijn hart heeft genaaid. Maar wacht even. Sinds wanneer moet een correspondent kritisch zijn door afstand te nemen, in plaats van dichtbij te zijn? Als je hier woont, in dat gekkenhuis van een land, dan voel je het ook. Dan hoor je het. Dan leef je het. Moet je dan doen alsof je een robot bent?
Victor Vlam zegt: ‘Bizar’. Alsof het gek is dat iemand gevoel heeft. Alsof het gek is dat Erik soms denkt als een Amerikaan, praat als een Amerikaan, zelfs lacht als een Amerikaan. Maar hoor eens, Victor, als je jarenlang in een land woont, dan slijt je Nederlandse laars een beetje. Dan krijg je een Amerikaanse zool.
Toch blijft Erik bij RTL. Jarenlang nog. Dus blijkbaar denken zij dat hij nog steeds kan schrijven, kan denken, kan vertellen. En dat is het enige wat telt. Niet of hij ‘te veel’ houdt van het land waar hij werkt. Maar of hij waarheid vertelt. En of die waarheid klinkt als een mens, of als een teleprompter.
Ik zeg: laat hem zitten. Laat hem praten. Laat hem voelen. Want een correspondent die niets voelt, vertelt niets.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘