Je wordt oma, en dan? Dan wil de wereld foto’s. Dan wil de wereld tranen. Dan wil de wereld een speech met koekjes en een teddybeer. Maar Belinda Meuldijk? Die zegt niks. Geen ‘ooh’, geen ‘aah’, geen ‘kijk eens wat schattig’. Nee. Ze zegt: “Daar kan ik niets over zeggen.” Alsof ze een geheim agente is, niet een oma.
Gisteren stond ze bij de Dutch Songwriters Wall of Fame. Mooi feestje, muziek, applaus. Maar iedereen dacht: wanneer zegt ze het? Wanneer breekt ze? Wanneer tovert ze het kleintje uit haar tas, zoals Mary Poppins haar paraplu?
Maar niks. Ze hield de boot af. En terecht. Want waarom zou je alles moeten delen? Oma worden is geen prijsuitreiking. Het is geen podcast. Het is iets kleins. Iets warms. Iets dat je niet hoeft te stofferen met quotes.
Toch voelde je de spanning. Je voelt het gewoon, zei ze. Alsof ze een thriller speelde. Niet ‘ik ben blij’, maar ‘je voelt spanning’. Alsof er een bom onder de wieg ligt. Maar misschien is dat juist het punt. Want bij Belinda weet je nooit. Ze is net als haar vader: zegt weinig, doet veel. En als ze lacht, weet je pas dat het goed is.
De wereld wil alles. Maar Belinda geeft niets. En dat is juist alles wat we nodig hadden. Een vrouw die weigert in een doosje te passen. Zelfs niet in een wiegendoosje.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘