Er staat een vrouw in de kantine van RTL die niet durft te zeggen wat ze slikt. Niet omdat het verboden is, maar omdat het geld kost. Angela de Jong, altijd zo duidelijk van tong, houdt nu haar lippen stijf op elkaar. “Ik kan het geld niet missen,” zegt ze. Alsof ze een kind moet voeden met alleen brood en appelmoes.
Het is niet eens zozeer het middel zelf, maar de naam ervan. Mounjaro. Klinkt als een parfum van een Spaanse prinses. Maar nee, het is een injectie tegen diabetes die toevallig ook je broekriem slanker maakt. En blijkbaar zo populair in de media dat de toezichthouder haar oren spitst.
Want hier komt de gekte: als je in Nederland als beroemd persoon zegt “dit spul werkt, ik ben al tien kilo lichter”, dan kan je een boete van tienduizenden euro’s krijgen. Geen grap. Je mag niet reclameren voor een medicijn, ook al zeg je het met een knipoog. Dus nu zwijgt Angela. Niet uit schaamte, maar uit angst voor een brief met een bedrag erin dat pijn doet.
Andere opinieleiders klateren er wel over door. Iets over “nieuwe energie” en “goede gevoel”, maar noemen geen merk. Slim? Of gewoon laf? Misschien denken ze: als ik geen naam noem, zie ik eruit als een wijze vrouw die alleen haar gevoel deelt. Maar iedereen weet het. Het is net zoiets als zeggen: “Ik drink sinds kort een bepaald blikje fris uit Zweden” – kom op, zeg gewoon Red Bull.
Het gekke is: mensen willen gewoon weten of iets werkt. Niet omdat ze het direct willen kopen, maar omdat ze nieuwsgierig zijn. Maar in plaats van duidelijkheid, krijgen we omwegen, stiltes en halfzinnen. Alsof we in een raadselshow zitten.
En intussen zit de gewone Nederlander met de afstandsbediening in de hand te denken: waarom zegt niemand gewoon wat er speelt? Moet ik nu Mounjaro googelen of blijf ik bij de groentesoep?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘