Je weet dat het serieus is als een BN’er een bodyscan koopt. Niet zo’n simpele bloedtest, nee, een volledige röntgenrondleiding door je hele lijf. Alsof je een pakketje bent dat per ongeluk in een bagagesorteermachine is beland. Carrie ten Napel is twee keer flauwgevallen. En niet zo’n sierlijke zwaai-met-de-wimpers-uitval, nee: hard vallen. Zo hard dat je knieën erom schreeuwen en je oma roept: “Had je nou maar wat cacaoboter gebruikt.”
Dus koopt ze een scan. Bij Prescan. Dat is zo’n bedrijf waar je zelf geld voor moet neerleggen, want de zorgverzekeraar zegt: “Nee hoor, we zien niks, je ziet er goed uit.” Maar Carrie ziet iets. Of voelt iets. Of denkt: ik val niet voor niets om. En terecht. Want vallen is nooit niks. Zeker niet als je beroemd bent. Dan moet er een reden zijn. Een verhaal. Een plot.
Maar hier is geen drama. Geen mysterieuze ziekte. Geen tragische ontknoping. Alleen een vrouw die valt, schrikt, en besluit: ik laat alles nakijken. Van top tot teen. Hart, lever, nieren, en misschien zelfs haar ziel, als dat in het pakket zit. Het is geen hypochondrie, het is voorzorg. En ja, het is duur. Maar als je genoeg hebt verdiend met dansen en televisie, waarom dan niet? Voor sommigen is het een nieuwe jas, voor haar is het een scan.
Toch denk ik: zou iedereen dit kunnen? Gewoon, eens kijken of alles nog goed zit? Niet pas als je pijn hebt, maar als je valt. Of moe bent. Of denkt: wacht, dit voelt niet goed. Misschien is dat het echte luxe van nu: niet een nieuwe tas, maar een rustig gevoel in je buik. Want na de scan weet je het. Of bijna. Want soms is het antwoord gewoon: rust eens uit. Drink wat. Eet iets. Of: je bent mens.
Maar toch. Fijn dat ze het deed. Niet voor de kijkers. Niet voor de aandacht. Maar voor zichzelf. Want vallen is schrikken. En schrikken is genoeg reden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘