Junioren hebben geen AI nodig

Het is weer zo ver: een nieuwe golf van technologische hypnose spoelt over de media, en iedereen begint te huiveren voor de komst van de alziende algoritme. Alsof de creatieve sector ooit is gebouwd op het idee dat je succesvol bent als je kunt typen zonder vingers. Nee, de waarheid is veel pijnlijker: de echte concurrentie voor de junior vandaag de dag is niet de AI, maar de middelmanagementdenker met een Powerpoint-presentatie en een faalangst groter dan zijn budget.
Anne Stokvis roept terecht dat junioren de zuurstof zijn van het creatieve vak. Een fraaie metafoor, maar laten we realistisch zijn: zuurstof is onzichtbaar totdat het ontbreekt. En in de huidige mediemilieu, waar we blijven investeren in lichtjaren dure AI-piloten terwijl we siairs met een maandvergoeding van driehonderd euro wegsturen, is de zuurstof al flink verdund. De hypocrisie is bijna tastbaar. We preken diversiteit, innovatie, frisse blikken – maar durven we ze nog te betalen?
AI is geen concurrent voor de junior. AI is een tool, net als Photoshop of een goed geslepen potlood. Maar net als die potloden niet vanzelf een spot op de Cannes Lions winnen, zo levert AI ook geen ideeën op die de wereld veranderen. Wat AI wél doet, is de gemakzucht in de boardroom verhogen. Het excuus: “Waarom zouden we iemand in dienst nemen die nog moet leren, terwijl de machine dit al half kan?” Vijftig jaar innovatie in twintig seconden ondermijnd door een CFO met een crush op efficiëntie.
Toch zit Stokvis op één cruciaal punt volkomen juist: junioren zijn de enigen die nog durven falen. En daar ligt precies de waarde. Innovatie ontstaat niet in de veilige omgeving van een geoptimaliseerde workflow, maar in de warboel van een eerste pitch, een slecht geslaagde campagne, een te dure fout. De AI kent geen faalangst, maar ook geen trots. De junior wel. En dat is precies wat het vak levend houdt.
De vraag is dus niet of AI junioren verdringt. De vraag is of bedrijven nog bereid zijn te investeren in mensen die niet direct rendabel zijn – omdat ze geloven in het proces, in de groei, in de menselijke factor. De meeste doen dat niet. Ze kijken naar ROI op kwartaalbasis, niet naar carrièrepaden. En dus creëren we een sector waarin iedereen wil werken zoals een AI – efficiënt, voorspelbaar, geruisloos. Maar niemand wil nog leren.
Dat is het echte drama. Niet de komst van de machine. Maar de mens die zich erin ondergooit.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business