Je ziet het steeds vaker. Iemand wordt tachtig en dan denk je: nu komt het rustige leven, tuin, thee, kleinkinderen. Maar nee. Catherine Keyl denkt: tijd voor een nieuwe start. Alsof ze net van school komt.
Ze stopt bij De Telegraaf, waar ze jarenlang met haar pen de media op hun nummer zette. Scherp, no-nonsense, altijd met een knipoog. En nu? Nu wil ze misschien naar Tijd voor MAX. Of niet. Dat laat ze nog even in de lucht hangen. Alsof het een soap is.
Maar wie kijkt er eigenlijk nog naar Tijd voor MAX? Ik wel, hoor. Vanuit plichtsbesef. Maar ik zet de tv aan, zie het gezicht van Martine van Os – of wie er ook is – en denk: is dit nog actueel? Of is dit een herhaling uit 2007?
Catherine heeft geen zin in herhalingen. Ze wil fris zijn. Relevant. Niet iemand die wordt aangekondigd als “de vrouw van vroeger”. Nee, ze wil meedoen. Nu. Met de afstandsbediening in de hand, maar de blik op de toekomst.
En terecht. Waarom zou je stoppen als je nog scherp bent? Als je nog iets te zeggen hebt? Alleen al het feit dat ze het overweegt, zegt genoeg. De jeugd denkt dat ouder worden uitprinten is. Maar nee. Soms is het gewoon een update.
Ik hoop dat ze het doet. Niet omdat we een vrouw van tachtig nodig hebben op tv. Maar omdat we iemand nodig hebben die weet hoe het zit. Iemand die niet alles gelooft wat op internet staat. Iemand die een mening heeft, maar ook luistert.
En als het niks wordt met MAX? Dan schrijft ze wel een column. Of opent ze een YouTube-kanaal. “Oma zegt het maar.” Met een kop thee en een scherpe blik.
Want stoppen? Daar is ze veel te nieuwsgierig voor.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘