Nou zeg. Daar liep hij weer, Jan Smit, met z’n handen in z’n zakken en z’n hoofd schuin, alsof-ie een scène uit een soap repeteert. RTL Boulevard wil wat vragen stellen over dat gedoe met De Toppers – want ja, Gerard is weg, en dat laat zich niet zomaar wegstoppen onder een muziekstandbeeld – maar Jan? Die kijkt, schudt, en loopt door. Alsof-ie een hond uitlaat en niet een carrière in de media.
VI, die meestal stil is als een muur, zegt dit keer: “Nee, hoor. Dit is niet hoe het hoort.” En ik moet zeggen: eindelijk iemand met een stem. Want wat doet een publiekfiguur als hij niks wil zeggen? Hij zegt niks. Maar dan wel op een manier die alles zegt. “Ik ben boos, ik ben gekwetst, ik ben belangrijk” – allemaal duidelijk uit zo’n weglopen. Maar professioneel? Nee. Kinderachtig. Alsof je bij de koffieautomaat wegloopt omdat iemand vroeg hoe je nacht was.
De Toppers zijn al jaren een soort mediakermis: altijd net iets te laat, iets te hard, iets te weinig écht. Maar nu Gerard weg is, is het pas écht raak. Die man praat. Veel. En graag. Dus natuurlijk vult hij de ruimte. Maar Jan? Die vult niks. Hij sluit af. Alsof stilte een statement is. Maar in de media is stilte geen kracht. Het is lawine van ongemak.
En wij, de kijkers? Wij zitten thuis met onze thee en denken: moet ik dit serieus nemen? Is dit een crisis of een opwelling? Want tussen een echte breuk en een slechte dag zit vaak gewoon een slechte cameraman. Of een goede PR-strategie.
Maar VI heeft gelijk. Als je meedoet, moet je ook antwoorden. Of gewoon: “Nee, geen commentaar.” Dat is prima. Maar weglopen? Alsof je in een pornofilm rent? Dat hoort niet. Zeker niet als je naam op een festivalposter staat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘