Schiphol schreeuwt signaalvervuiling

Een vliegtuig, staal en propeller, wordt omgetoverd tot dansvloer. Een stunt. Een statement. Een gezwollen ader in de slapende arm van de Nederlandse cultuurpromotie. Maar laten we geen illusies koesteren: dit is geen innovatie, dit is wanhoop verpakt in glowsticks. ADE – Amsterdam Dance Event – dat ooit een underground pulse was, is allang een gecoöpteerd scherm van vrolijke consumptie, waar de creativiteit even hard wordt gemixt als de alcohol in de plastic bekers.
Het idee: een verouderde Boeing 757, jarenlang roestend op het platform, wordt tijdelijk gereanimeerd tot club in de lucht. Geen vlucht naar Londen of Malaga, nee, een trip naar het epicentrum van het middenveld-entertainment. De marketingmachine van Schiphol draait op volle toeren. ‘Uniek’, ‘iconisch’, ‘nooit eerder vertoond’. Alsof een leeg vliegtuig vullen met basslines en LED’s iets zegt over durf, in plaats van over wanende bezoekscijfers en een marketingbudget dat wanhopig zoekt naar een echo in de digitale wildernis.
De cijfers liegen niet. Afgelopen jaren groeide ADE van nichebijeenkomst tot een stadswijd circus met 400.000 bezoekers. Maar wat groeit, moet ook rendabel zijn. En hier loopt het mis. De ROI van deze stunt? Marginale brandstof voor het sociale media-aandeel, een paar duizend likes, een vleugje nostalgie voor de clubcultuur die ooit in de kroegjes van de Jordaan begon. Maar waar is de cash? Waar is de schaalvergroting? De vliegtuig-rave is geen disruptie – het is een glorieuze photocall met een soundbar.
Schiphol, ooit een knooppunt van efficiëntie, is allang een themapark geworden. Een plek waar de realiteit wordt opgesmukt met creatieve verpakkingen, terwijl de onderliggende economie kraakt. De echte innovatie zou zijn: sluit een terminal, transformeer die in een permanent culturele hub met rendabele partnerships. Maar nee. We kiezen voor een vliegtuig dat niet meer vliegt, gevuld met mensen die alleen komen voor de Insram-story. Een symbool van een tijd waarin de schijn belangrijker is dan de stroom – van passagiers, van ideeën, van winst.
En dus blijft ADE wat het is: een goedbedoelde, maar zwaar overkapt evenement dat zichzelf serieuzer neemt dan het verdient. De vraag is niet of het leuk is – dat is het misschien zelfs wel – maar of het draagt. En of het over tien jaar nog iemand iets kan schelen. Mijn inzicht? Het moment dat je een vliegtuig moet gebruiken om aandacht te trekken, is het moment dat je die al kwijt bent.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business