Weer eens een artiest die ruzie heeft met zijn exen. En dan niet zomaar: nu komt Netflix er ook nog eens tussen. Alsof Netflix zelf niet genoeg problemen heeft met series die niemand kijkt. Maar nee, nu ook dit. Johan Derksen is kwaad. En als Johan kwaad is, dan weet je: er staat drama op de bank.
Theo Maassen, bekend van het lachen, zou weer in het nieuws komen. Niet vanwege een nieuwe show, nee, maar vanwege oude verhalen. Van oude relaties. Van mensen die ooit van hem hielden, en nu blijkbaar van hem af willen. En dan niet zachtjes. Nee, via een Netflix-productie. Dat is als een scheiding, maar dan met camera’s.
Derksen snapt er niks van. “Ze willen hem kapotmaken,” zegt hij. Alsof het een film is waarin Theo de slechterik is, en alle exen samen spannen om hem te vernietigen. Alsof het een avontuurlijke reeks interviews wordt: “Ik was met hem, en toen deed hij dit…” En dan een dramatische muziek onderlegger.
Maar wacht. Is dit nu nog mediawijsheid of gewoon wraak? Want als je Netflix bent, en je ziet dat er een verhaal is met pijn, passie en Paula van der Oest, dan denk je: “Ja, daar kijken mensen naar.” En ja, misschien. Maar moet het dan ook echt? Moet je iemand die al jaren stil is, weer naar voren slepen omdat zijn ex iets te zeggen heeft?
Derksen denkt van niet. Hij ziet het als een aanval. Alsof de exen rancune hebben. Alsof ze wachten tot de tijd rijp is om hun versie te vertellen. En misschien is dat ook zo. Maar in de media is rancune nooit een reden om te stoppen. Integendeel: het is juist een reden om door te gaan.
Toch blijf je denken: moet je alles wat mogelijk is, ook maken? Moet elk verhaal naar buiten komen, alleen omdat het kan? En wie beslist dat? Netflix? De ex? Of gewoon iemand met een goed verhaal en een slechte herinnering?
Intussen zit Theo misschien gewoon thuis. Met een kop thee. En denkt: “Nou en? Laat ze praten.” Of niet. Misschien wil hij het allemaal juist vergeten. Maar in de media vergeet niemand. Zeker niet als Netflix belt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘