Ik zat net thee te drinken, toen mijn telefoon ging. Niet echt, hoor. Maar in gedachten wel. Want stel je voor: jij bent Jan Smit, je zit rustig in je luie stoel, afstandsbediening in de hand, en dan – poef – Gerard Joling zegt zomaar op tv dat hij stopt met De Toppers. Zonder koffie, zonder kopje thee, zonder ‘mag ik even?’.
Dus pakt Jan Smit de telefoon. Niet de redactie, niet een manager, nee: hij belt Gerard zelf. Geen mailtje, geen WhatsApp met een trillend emoji-gezichtje. Nee, een echte stem. ‘Gerard, jongen, hoezo zeg je dat zomaar?’
En Gerard? Die zegt sorry. Niet met een grootse speech, niet in een talkshow met golvend haar en glimmende ogen. Nee, gewoon: ‘Ja, ik had het anders kunnen doen.’ Alsof hij vergeten is de deur dicht te doen bij het buurmeisje.
Wat zegt dit? Dat zelfs in de wereld van glimmende tanden en zilveren jassen, mensen nog steeds met elkaar praten. Geen persbericht, geen strategische lancering via Insram Stories. Gewoon: bellen.
En waarom doet het wat? Omdat het klein is. Niet episch. Geen drama. Gewoon twee mannen die samen optreden, en dan ineens niet meer. Maar wel met respect.
Ik vind dat mooi. Niet de manier waarop het uitkwam – dat was een beetje rommelig – maar dat ze ernaar terugkeerden. Niet via de krant, niet via een mediastatement. Maar via een telefoontje.
Alsof het gewoon normaal is. Mensen zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘