Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waar is Marieke Elsinga eigenlijk gebleven? Vroeger zag je haar overal. Talkshow, ochtendshow, zelfs die rare quiz van zes uur ’s ochtends met de man die altijd lacht. Nu? Stil. Heel stil. Behalve op de radio dan. Daar moppert ze nog steeds. En gelukkig, want zonder mopperende Marieke is de ochtend net een brood zonder boter.
Maar tv? Nada. Geen spoor. Alsof iemand haar heeft weggelegd tussen de oude afleveringen van ‘RTL Late Night’. Vroeger leek ze de toekomst van de Nederlandse televisie. Nu lijkt het alsof ze besloten heeft: genoeg geweest. Alsof ze een keer in de spiegel keek en zei: “Nee, Marieke, jij hoeft dit niet meer. Jij mag nu gewoon koffie drinken en mensen horen klagen. Zonder camera.”
En weet je wat? Misschien is dat wel het slimste wat ze ooit heeft gedaan. Iedereen rent achter schermglans aan, maar Marieke? Zij pakt haar mok, zet de radio aan en zegt: “Dag publiek, ik ben er nog, maar alleen als jullie ook mogen klagen.” Geen drama, geen pose, gewoon: ik ben er, maar op mijn tijd.
De tvwereld houdt van ophef. Maar Marieke houdt van rust. En misschien is dat precies waarom we haar nu pas echt begrijpen. Niet als showmeisje, maar als de buurvrouw die zegt wat ze denkt. Alleen dan met een microfoon.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘