Nou, wat een verrassing. Alsof iemand in 2024 nog vijf jaar van tevoren weet wat hij gaat doen. Ik dacht dat we dat alleen deden bij huurcontracten en schoolrapporten. Maar nee, Hélène Hendriks durft het wel. Vijf jaar bij Talpa. Víjf. Terwijl de rest van de Nederlandse tv-branche al blij is als iemand een seizoen lang blijft hangen zonder te roepen dat hij ‘meer tijd voor zichzelf’ nodig heeft.
Ik snap het wel, hoor. Als je eenmaal de knop gevonden hebt die zorgt dat mensen naar je kijken, wil je die knop niet delen. En Hélène heeft die knop. Niet zo’n dramatische, huilende knop, maar gewoon: ze is er. Ze zegt wat, het klinkt logisch, niemand roept ‘wát zegt ze nou?!’ en iedereen knikt. Dat is in deze tijd bijna revolutie.
Talpa is vast blij. Geen casting, geen nieuwe gezicht, geen uitleg wie ze is. Gewoon: Hélène. Aan. Het. Begin. Van. Het. Nieuws. Geen gedoe. Geen verhaal eromheen. Gewoon: ‘Dit is hoe het zit.’ En dan weer een slok koffie. Zo’n rust in een wereld waarin alles moet springen, flitsen en schreeuwen.
Maar waarom pas nu getekend? Half jaar geleden al bekend, nu pas de handtekening. Alsof iemand in de achterkamer riep: ‘Wacht, hebben we dit wel goed doorgenomen?’ Of misschien wilde ze gewoon zien of er geen beter aanbod kwam. Maar goed, wie biedt er nu meer dan Talpa? RTL met een pot thee? Videoland met een stoel bij het raam?
Het is eigenlijk best een statement. In een tijd waarin alles tijdelijk is, zegt Hélène: ik blijf. Niet uit loyaliteit, niet uit angst, maar gewoon: ik doe dit nog vijf jaar. En dan? Dan is ze 52. En dan? Dan is ze misschien wel de enige die nog weet hoe je zonder gekke filmpjes gewoon nieuws vertelt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘