Je weet dat er iets mis is als een vrouw van tachtig nog steeds kwaad is. Niet boos op de belastingdienst, of op die ene buurvrouw die altijd haar was op zondag ophangt. Nee, Catherine Keyl is nog steeds woest op Annemarie van Gaal. Twintig jaar later. Alsof het gisteren was. Alsof ze gisteren nog ruzie hadden over een kop koffie en een verkeerd gelegd dossier.
Het begon allemaal met een tijdschrift. Geen glossy modetijdschrift, geen tuin- of kookblad. Nee, iets serieus. Iets met ambitie. Maar zoals zo vaak in de media: twee sterke vrouwen, één visie – en dan toch mis. Want visie is fijn, maar als je die niet deelt, wordt het een soap. En die soap duurde twintig jaar. In stilte. Tot nu.
Catherine zegt het helder: “Nooit.” Geen vergeving. Geen verzoening. Geen “ja, we hebben een glaasje wijn gedronken en het uitgepraat”. Nee. Het is: jij hebt mijn tijdschrift kapotgemaakt, en daar kom je nooit goed van. Alsof het om een schilderij gaat, of een erfenis. Maar het was een tijdschrift. En tijdschriften gaan dood. Dat is normaal. Net als kranten. Net als relatiecolumnisten.
Maar hier gaat het niet om een tijdschrift. Hier gaat het om trots. Om eer. Om de vraag: wie had gelijk? En of je dat twintig jaar later nog moet bewijzen? Ik denk het niet. Maar Catherine denkt van wel. En dus spuugt ze nog steeds. Letterlijk of figuurlijk, dat zeggen ze niet. Maar het beeld zit erin. Een vrouw van tachtig, met een minachting die nog scherper is dan haar redacteurogen.
Ik zeg niet dat Annemarie onschuldig is. Misschien heeft ze inderdaad de boel verknald. Misschien had ze beter moeten luisteren. Maar twintig jaar kwaad blijven? Dan kun je net zo goed een kop thee zetten en zeggen: “Kijk, dit is koud geworden. Net als mijn gevoelens.”
De media zijn vol van zulke verhalen. Twee vrouwen. Eén droom. Veel drama. En aan het einde? Geen prijs, geen trofee. Alleen een column over wrok en een kop thee die nooit meer warm wordt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘