Er zat een berichtje tussen. Klein, onopvallend. Geen speech, geen interview, geen rode loper. Gewoon een like. Van Jan Smit. Op een foto van zijn zus Monique.
En in de wereld van Volendam, waar elk woord weegt als een anker, was dat genoeg.
Jarenlang niets. Geen feestjes, geen verjaardagen, geen kerst. Alsof er een muur van ijs tussen stond. De kranten schreven er over, de buren fluisterden, en iedereen met een afstandsbediening vroeg zich af: waarom? Waaróm houdt een familie elkaar zo lang op afstand?
Maar nu dan: een like. Geen hartje, geen comment, geen ‘lief zusje’. Niks dramatisch. Toch kijkt heel Nederland opeens over haar schouder. Want als Jan Smit iets doet, dan kijkt de media. En als hij iets doet met zijn zus, dan kijkt de familie mee.
Geen idee wat er precies is gezegd. Of juist niet gezegd. Misschien was het genoeg dat hij haar zag. Echt zag. Niet als naam in een krant, maar als mens. Met een glimlach op een foto.
Ik snap de sensatie niet helemaal. Of nou ja, ik snap het wel. We willen allemaal dat het goed komt. Tussen broers en zussen, tussen ouders en kinderen, tussen mensen die ooit samen in één bankje zaten. Maar juist door zo weinig te doen, doet Jan iets groots. Geen show, geen prime-time verzoening. Gewoon: ik zie je.
En soms is dat genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘