Er zat een vrouw achter me in de supermarkt die riep: “Wie ben ik?” naar haar man. Hij schudde zijn hoofd, pakte een zak friet, en zei: “Gewoon, de vrouw van de pinautomaat.” Dat is precies het soort humor dat nu ook op televisie lijkt te komen. Want Marijke Helwegen, Raymond Mens en Thomas van Groningen willen samen iets opbouwen. Geen huwelijk, gelukkig, maar een programma.
Wie ben ik? was vroeger een spel waarbij je een naam op je voorhoofd plakte en dan moest raden wie je was. Nu lijkt het alsof de makers ook niet goed weten wie ze zijn. SBS 6 zegt: “We zijn een frisse zender!” Dan komt er een oude spelshow terug. “Maar dan nieuw!” zeggen ze. Alsof je een oude jas uit de kast haalt en zegt: “Nieuwe look!”
Marijke wil erbij. Niet als gast, nee, als trio. Alsof televisie een bakpannenspeld is: drie poten, stabiel. Maar ik vraag me af: is dat nodig? Raymond en Thomas hebben het al druk met elkaar. Nu komt Marijke eraan met een kop koffie en een idee. “Mag ik meedoen?” Ja, natuurlijk mag je meedoen. Maar moet het ook?
De echte vraag is niet wie ben ik, maar wie kijkt er nog? Ik zit thuis, afstandsbediening in de hand, en denk: is dit entertainment of een herhaling van 2003 met betere tanden? De tijd dat we blij waren met een spelletje en een lachje is voorbij. Nu willen we iets dat pakt. Iets dat niet alleen vraagt wie je bent, maar waarom je er bent.
Misschien is het fijn dat ze het proberen. Echte mensen, geen algoritmes, willen iets maken. Geen stream, geen drop, gewoon: laten we samen iets doen. Maar als je drie presentators op één bank zet, dan moet er wel vuur zijn. Anders zit je met drie mensen die naar dezelfde afstandsbediening staren.
Ik hoop dat het lukt. Echt waar. Maar ik hoop ook dat ze niet denken dat oude glans automatisch goud is. Soms is het gewoon stof.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘