Billy Grace s Bittere Waarheid

‘We meten alles, behalve wat telt.’
Mitch Voskuilen, CEO van Billy Grace, gooit de deur open en schiet dwars door de mediabubble heen. Maar wie luistert? De marketeer die trots is op een +2% in engagement, terwijl de winstlijn in duikvlucht is? Die niet.
Marketing is allang geen kunst meer. Het is een circus van zelfbedrieglijke KPI’s. CTR, reach, sentiment scores – cijfers die niets zeggen over de balans op de bankrekening. En toch zitten we er dagelijks in, alsof een like op een LinkedIn-post een klant maakt. Alsof een ‘viral moment’ ooit iemand heeft gered van een faillissement.
Voskuilen heeft gelijk. De essentie van marketing is verdwenen onder een laagje glitter en ‘brand storytelling’. Niemand durft meer te vragen: hoeveel klanten heb je gekregen? Voor hoeveel euro? Tegen welke kosten? In plaats daarvan: ‘We raken mensen.’ Alsof emotionele resonantie een dividend kan uitkeren.
Maar hier zit de hypocrisie: de marketeer wil graag worden gezien als strategisch partner, maar weigert de taal van de zakenwereld te spreken. Geen woord over customer acquisition cost, lifetime value of conversieratio. Nee, we praten over ‘verbinding’, ‘betekenis’ en ‘narratief’. Mooi, als je een toneelstuk schrijft. Belachelijk, als je een bedrijf moet laten groeien.
Billy Grace doet iets wat zeldzaam is: het koppelt creativiteit aan controle. Geen campagnes om de egovulling van een accountmanager, maar om de groei van de omzet. Alsof dat een verrassing is.
Maar het diepere probleem? Marketing is allang geen growth-engine meer. Het is een decoratief bijkomstigheid geworden. En Mitch Voskuilen is misschien de enige die durft te zeggen: ‘Jullie meten de verkeerde dingen.’
De vraag is alleen: wie stopt met applaudisseren voor niets?

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business