Er is niks zo erg als een oude ruzie die weer opborrelt. Alsof je een glas melk opent en het stinkt. Je denkt: dit was al lang over. Maar nee. Rik Hoogendoorn heeft opeens iets te zeggen over Simone Kleinsma. En niet zo’n beetje.
Hij was erbij in Kees & Co, zij ook. Hij vertrok, zij bleef. En nu, ruim een kwart eeuw later, zegt hij dat het ‘echt zó lelijk’ was van haar. Waarom? Omdat zij meer aandacht kreeg op de set. Ja, hoor. De camera hield van haar. Of ze lachte beter, of ze had een betere haarlijn, of gewoon: ze was er gewoon. Maar Rik ziet het anders. Hij ziet wrok.
Shownieuws noemt het ‘zuur’. Ik noem het: oude wonden. Alsof je op je vijftigste nog boos bent omdat iemand in groep 7 jouw tekeningen niet mooi vond. Maar dan met een camera en een script.
Je vraagt je af: waarom nu? Waarom na al die jaren? Misschien is het de tijd. Of de talkshows. Of gewoon: iemand vroeg ernaar. En dan komt het eruit. Als een oude kous uit de wasmand.
Maar serieus: moet je echt, na 25 jaar, nog zeggen dat een collega ‘lelijk’ deed? In een tijd dat we het over klimaat, oorlog en Netflix-series hebben? En dan praten we over wie wie meer aandacht gaf op een set uit de jaren negentig?
Simone Kleinsma heeft inmiddels haar eigen pad. Rik ook. Maar blijkbaar ligt er nog iets tussen. Alsof de kleuterschool nooit echt is afgelopen.
Ik zeg: laat het rusten. Ga een kop koffie drinken. Of bel haar gewoon. Zeg: ‘Hé, Simone, ik vond het toen gek. Maar nu niet meer.’ Maar nee. In plaats daarvan: een interview. En een titel die klinkt als een soap.
En wij moeten het lezen. Terwijl we eigenlijk gewoon rustig willen kijken of het regent.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘