Je hoort wel vaker dat radio geluk brengt. Maar bij Radio Noordzee lijkt het meer op een vloek. Frans Duijts was er nog maar net van de week te gast, praatte over dit, dat en vooral over niets bijzonders. En dan – bam – infarct. Net als bij René Karst jaren geleden.
Ik zeg niet dat de studio verdoemd is. Maar stel: als je belt met de redactie, hoor je geen stem, maar een hartmonitor. Piep. Piep. Stilte.
Frans is gelukkig doorgereden naar het ziekenhuis. Wolter Kroes belde al, vrienden checken of hij nog ademt. Dat doet-ie. Maar het maakt je wel stilletjes. Je denkt: ik ga naar een radiostation, praat over mijn nieuwe single, en dan? Wordt het een levensverhaal met slotscène in het Emma Kinderziekenhuis?
Radio Noordzee zegt niets. Logisch. Wat moet je zeggen? “Sorry, we hebben een beetje een patroon”? Ze doen hun werk. Muziek draaien, gasten ontvangen, thee zetten. Maar toch. Als je nu belt voor een interview, vraag je misschien eerst: “Hebben jullie een EHBO-koffer in de studio?”
Het is niet de eerste keer dat een gast vlak na uitzending zwaar ziek wordt. René Karst was ook zo’n geval. Gestoord op de luchter, uitgezonden, en toen? Einde verhaal. Nu Frans. Wie weet wie de volgende is.
Ik hou van radio. Maar sinds dit nieuws kijk ik wantrouwend naar mijn afstandsbediening. Alsof de knop “Noordzee” ook een beetje “ziekenhuis” betekent.
Misschien is het toeval. Of stress. Of gewoon het leven, dat soms zonder waarschuwing in de knieën gaat. Maar als je straks belt naar de redactie, en ze zeggen: “We nemen je op in de middag”, denk dan even aan Frans. En aan René. En aan de thee die ze daar serveren. Is die wel gezond?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘