Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: stel je voor dat je nergens heen kunt verhuizen uit angst dat je telefoon stopt met piepen. Geen berichtje meer. Geen ‘Dyantha, we willen je terug’ op de lijn. Dat is precies wat Dyantha Brooks voelt. Ze houdt van Portugal. Lekker warm, familie in de buurt, man die er werkt, zon op je dak. Maar vertrekken? Nee, hè. Want stel… stel nou dat SBS belt? En jij zit daar in een algarvehuisje met een pastel de nata in je hand, en je hoort het niet? Geen De Oranjezomer meer. Geen rode loper. Geen ‘hier is Dyantha, goedemiddag Nederland’.
Het is alsof je een relatie hebt met de tv. Je durft niet te breken, want straks mis je iets. Alsof je denkt: als ik nou eens niet opneem, dan is het afgelopen. En dan ben je weg. Van het scherm. Van de lijst. Van de uitzending. Alsof je in een soort mediagevangenis zit waarvan de tralies van aandacht zijn gemaakt.
Maar ja. Is dat nou leven? Of is dat gewoon blijven hangen bij de beltoon? Portugal wacht. De stilte ook. Maar misschien is het juist daarom moeilijk. Stilte is eng als je gewend bent aan applaus. En SBS? Die belt vast niet. Of wel?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘