Weet je wat het probleem is met beroemdheden? Ze denken dat de wereld van hen is. En ik zeg: wereld, ik ben er klaar mee. Maar goed, daar heb ik mijn afstandsbediening voor. Die werkt altijd. Geen discussie. Geen gedoe. Gewoon: klik, en weg is-ie.
Nu dus weer zo’n verhaal. Jort Kelder. Ja, die. Weet je wel, die man die vroeger riep: ‘Dag Nederland!’ en nu blijkbaar denkt dat hij overal mag rijden alsof hij een koninklijk wapen op zijn bumper heeft zitten. Maar nee hoor, gewoon een man met een auto. En een grote mond, zo blijkt.
Volgens De Telegraaf is er weer eens gedoe geweest. Op Terschelling. Daar regelt een man, Roelof Kraam heet-ie, rustig het verkeer. Gewoon, voor de veiligheid. Kinderen, fietsers, oude tantes met rollators. Dan komt Jort eraan. En denkt blijkbaar: ik ben Jort, dus ik mag. En roept wat schunnigs, schuift door, maakt een puinhoop. En dan? Dan zegt-ie nog: ‘Omdat ik BN’er ben?!’
Alsof dat een paspoort is voor gedrag dat je bij je hond ook niet zou accepteren.
Maar hier komt het leuke: wij kijken ernaar. We lezen het. We schudden ons hoofd. En dan? Dan zetten we hem weer op tv. We geven hem een microfoon. Een plek aan tafel. Alsof hij iets te zeggen heeft, behalve dan: ‘Kijk mij nou, ik ben nog steeds kwaad.’
Ik zeg niet dat beroemdheden geen mening mogen hebben. Maar misschien, áls ze iets zeggen, dat ze dan eerst even nadenken. Of gewoon: gehoorzamen. Net als de rest van ons. Want een stopbord is geen suggestie. En een verkeersregelaar is geen decor.
En wij? Wij moeten ophouden met applaudisseren voor iedereen die luid is. Want stilte is ook een krachtige reactie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘