Kromkommer capitalisme op spoor 18

Een kromkomkommer is geen revolutie. Het is een marketingtroef. De No Waste Army verkoopt in september tussen spoor 18 en 19 van Utrecht Centraal groenten en fruit die ‘te lelijk’ zijn voor de supermarkt. Alsof de Nederlandse consument zo oppervlakkig is dat hij een bochtige paprika afwijst alsof het een crimineel profiel is. Alsof schoonheid in de levensmiddelenbranche nog iets te maken heeft met esthetiek, en niet met schaal, logistiek en marges.
Maar goed, laten we niet doen alsof dit hier om voedselverspilling gaat. Dit gaat om sentiment. Om het gevoel van ‘doen’. Een bakje kromkomkommers voor 3,50 euro, kopen of doneren – alsof altruïsme een keuzemenu is bij de NS-bioscoop. Het is retail met een halo-effect. Je koopt een pak sla, maar je voelt je een redder van de planeet.
De locatie zegt alles: Utrecht Centraal. Het meest doorgaande knooppunt van de Nederlandse plichtsvervulling. Mensen rennen van trein naar meeting, van meeting naar therapie, van therapie naar een smoothie die 6,80 kost. En daar, tussen de koffiewagens en de geur van uitputting, komt nu de moraal op twee wielen: de No Waste Army. Groente met een missie. Alsof je met een bochtige peer de kapitalistische keten doorbreekt.
Maar wie telt de echte kosten? Wie rekent uit hoeveel CO2 er wordt gemaakt door een tijdelijke markt op een station, met karren, borden, personeel en een branding die ‘grondig’ doet, maar in werkelijkheid zo oppervlakkig is als een plas regen op asfalt? Is dit nog voedselredding, of is dit content voor LinkedIn-posts van duurzaamheidsofficieren die nooit een kas van binnen hebben gezien?
De waarheid? Dit is geen oplossing. Dit is een pop-up van het geweten. Een tijdelijke verlichting van de schuldgevoelens van de middelklasse. De echte verspilling gebeurt in de logistieke keten, in de oogstcriteria van supermarkten, in de contracten tussen telers en distributeurs. Maar daar komt geen fotorepore van. Geen hashs. Geen ‘feelgood-moment’ tussen trein 314 en 402.
Zolang de kromkomkommer een primeur is, zolang de lelijke vrucht een sensatie, zolang blijft het toneel. En de No Waste Army? Die speelt hun rol goed. Maar het is geen oorlog. Het is een optreden. Met applaus, en daarna leegte.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business