Ze schreeuwen niet meer. En toch worden ze niet gehoord.
Het is geen gebrek aan volume, maar aan structuur — een systeem dat nog steeds luistert naar diepe stemmen in donkere vergaderzalen. De ‘male gaze’ is allang geen filmtheorie meer, het is een operationeel beleid geworden. Onzichtbaar, maar doeltreffend. Het bepaalt wie wordt gefinancierd, wie wordt gepromoveerd, en wie uiteindelijk de brief moet schrijven.
Jonge vrouwelijke creatieven stappen binnen met een portfolio vol vernieuwing en een mindset die past in 2025 — maar stuiten op een cultuur die nog in 1995 functioneert. Niet uit haat, nee. Uit gewoonte. Uit ROI-denken dat alleen oude modellen kent. Innovatie wordt beoordeeld door mannen die denken dat disruptie een PowerPoint is.
En dus kiezen veel vrouwen voor stilte. Niet uit zwakte, maar uit strategie. Want schreeuwen in een systeem dat alleen mannen hoort, is geen communicatie — het is energieverspilling.
Maar hier komt de harde waarheid: het is niet aan vrouwen om harder te schreeuwen. Het is aan de balans van de organisatie om te veranderen. En daar zit de pijn: wie profiteert van het huidige evenwicht? Precies.
De oplossing ligt niet in empowerment-workshops of diversity targets. Die zijn net zo effectief als een sticker op een lekke band. Nee, het gaat om macht. En macht wordt niet geschonken — die wordt verplaatst.
Dus nee, we hoeven niet harder te schreeuwen. We moeten stoppen met luisteren naar wie al jaren niets nieuws heeft gezegd.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business