Er zat een hond in de podcast. Niet letterlijk, hoor. Maar zo voelde het wel voor Raymond Mens. Die luisterde naar Marc-Marie Huijbregts, die weer eens een verhaal vertelde alsof het een comedy was. Over trouwens: een hond. Een beest dat je niet zomaar wegzet als het je niet meer uitkomt.
Maar Marc-Marie deed alsof het een mop was. “Ja, ha-ha-ha,” zei hij, “leuk, leuk, leuk.” Raymond schudde zijn hoofd. “Dit is echt belachelijk,” reageerde hij. Niet boos, eerder teleurgesteld. Alsof je een kind ziet knoeien met een pot verf en dan zegt: “Wist je dan niet dat dit nooit meer weggaat?”
Want zo is het met honden. En zo is het ook met media. Je zegt iets, het blijft hangen. Je lacht erom, maar iemand anders ziet de puinhoop. Marc-Marie dacht: verhaal gemaakt. Raymond dacht: waarom snapt hij het niet?
Het gaat niet om de hond. Het gaat om de toon. Alsof alles een grap is. Alsof niets consequenties heeft. Maar in de echte wereld? Dan moet je de troep opruimen. Ook al heb je gelachen terwijl je knoeide.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘