Er is een moment in elke relatie waarop je denkt: is dit het? Niet zozeer het einde, maar gewoon: dit. Bij Mattie en Marieke was dat blijkbaar een paar keer per week. Niet dat ik in hun bank zit, maar als je kijkt naar hoe vaak ze samen op tv waren, dan denk je: daar brandt iets. Al was het maar de afstandsbediening die ze uit elkaar rukten.
De buitenwereld roept altijd “maar het leek zo goed!”, maar wie kijkt er nou écht? Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de aanslag, en zie al maanden: twee mensen die goed kunnen presenteren, maar blijkbaar niet zo goed samen kunnen zappen. En zappen is belangrijk. Als je niet op dezelfde zender kunt blijven, hoe moet dat dan met het leven?
Ze zeiden “het is moeilijk” en “we houden van elkaar”, maar ja, dat zeg je als je net hebt besloten dat je geen kroketjes meer samen wilt eten. Of misschien wel, maar dan elk in je eigen pan. Relaties zijn als een slechte stream: soms buffer je, soms crasht het, en uiteindelijk zeg je: ik kijk het later wel.
Niemand is verbaasd. Want als je te veel samen op tv bent, dan denkt de rest: dit houdt nooit stand. Alsof je elke dag met kerst is. Dan wil je na een tijdje alleen nog kaasblokjes eten en in je eentje naar Sinterklaas kijken.
Het punt is niet dat het uit is. Het punt is dat we dachten dat het standhield. Maar misschien was het gewoon een proefperiode. Zoals bij Netflix: leuk in het begin, dan denk je: waarom betaal ik hiervoor?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘