Het was het Pride-weekend, zegt Menno de Boer. Alsof dat alles verklaart. Alsof je tijdens een feestje waar iedereen zich vrij voelt om zichzelf te zijn, ineens denkt: weet je wat ook vrij is? Mijn lul in een groepsapp. En niet zomaar een app. Nee, de NPO-app. Waar mensen werken aan programma’s over klimaat, nieuwslezingen en kinderjournaals.
Ik zit er zelf ook in, hoor. Niet in die app, maar in het idee. Dat je denkt: het is feest, het is vrij, het is tijd voor een beetje gekkigheid. Maar waarom moet gekkigheid altijd zo laag uit de grond komen? Waarom is een dickpic nog steeds het ultieme grapje van mannen die niet weten wat ze moeten zeggen? Alsof het een soort mediabewijs is: kijk, ik ben ook gewoon een jongen met een lul en een telefoon.
Maar dit is geen jongen. Dit is een manager. Iemand die beslist over inhoud, over toekomstplannen, over wie wel en niet op tv komt. En die besluit: vandaag ben ik geen baas, vandaag ben ik een lul in een bericht. En dan denk je: o ja, het was Pride. Alsof Pride een vrijbrief is voor slechte smaak. Alsof je dan mag doen wat je wilt, gewoon omdat het regenboogkleurig is. Alsof vrijheid alleen gaat om tonen, en niet om respect.
De groepsapp was niet eens privé genoeg, zeggen ze. Collega’s. Werkrelatie. Dus nu is hij geschorst. Niet omdat hij een lul heeft – dat mogen we allemaal – maar omdat hij dacht dat het grappig was om die te sturen op het werk. Tijdens Pride. Alsof het een feest is waarop alles mag. Maar vrijheid betekent ook verantwoordelijkheid. Zelfs als je een bobo bent bij de publieke omroep.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘