Je ziet ze wel eens, hè? Die mensen die denken dat een designerbril en een gouden creditcard automatisch betekenen dat je beter bent dan de rest. Simon Keizer op Ibiza? Precies zo iemand.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en lees dat-ie zich in een luxehotel gedroeg alsof het zijn persoonlijke koninkrijk was. Nachtwaker die iets vraagt? Kribbig worden. Medewerker die gewoon zijn werk doet? Alsof-ie een mug is die uit het raam moet.
Zijn vrouw moest hem uiteindelijk een standje geven. Dat zegt genoeg. Als zelfs de persoon die elke dag met je moet leven zegt: “Nou, Simon, even rustig aan,” dan is het wel heel beroerd.
Maar waarom doen ze dat? Waarom denken sommige mensen dat een paar euro’s op de bankrekening of een rolletje in een realityserie betekent dat je boven de wet staat? Alsof je, zodra je een vliegtuig naar Ibiza boekt, mag gaan spelen dat je koning van de wereld bent.
Ik snap het niet. En jij? Denk je: “Ja, het is vakantie, iedereen is moe, het kan gebeuren”? Of denk je, net als ik: “Als je al zo moeilijk doet in een hotel, hoe was je dan als kind op school?”
Het is niet eens zozeer dat-ie kribbig was. Het is dat-ie dacht dat het mocht. Omdat hij Simon Keizer is. Omdat hij op tv komt. Alsof bekendheid een vrije kaart is voor onaardig zijn.
Maar weet je wat het ergste is? Dat er mensen zijn die dit lezen en denken: “Terecht. Hij verdient beter.” Alsof respect iets is dat je koopt, en niet iets dat je verdient door gewoon aardig te zijn.
Enfin. Ik blijf maar hopen dat die nachtwaker gewoon doorging met zijn werk, zonder zich iets aan te trekken. Want hij verdient zijn loon met hard werken. Simon Keizer verdient zijn loon met ruzie maken.
En ik verdien een tweede kop thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘