Mercurs zijn geen kermisprijs

Het is weer die tijd van het jaar. De deadline nadert, de vrije zondag wordt opgeofferd, en redacties schuiven hun zogenaamde ‘topstukken’ in een online portal alsof het heilige relieken zijn. Want Margriet van der Linden keert terug als juryvoorzitter van de Mercurs. En opeens denkt iedereen dat een goudkleurig beeldje iets zegt over kwaliteit.
Laat me niet lachen.
De Mercurs zijn geen Nobelprijs voor journalistiek. Het is een glimmend evenement waar redactionele ego’s worden gepolijst met een laagje professionele schijnheiligheid. En Margriet van der Linden, onbetwist een doorgewinterde professional, is gekozen omdat ze past in het verhaal: vrouw, ervaring, accentloos Nederlands, en belangrijk: ze maakt geen golven. Precies wat je wilt als je een prijs uitreikt in een sector die allang geen macht meer heeft, maar wel graag doet alsof.
Maar waar gaat het om? Om ‘excellente magazinejournalistiek’, staat er. Wat is dat eigenlijk? Een artikel dat drie weken research kostte? Een cover die niet op clickbait is gebaseerd? Of gewoon iets dat iemand in een jurylokaal niet kon weerstaan omdat het ‘aangreep’?
De waarheid is: de Mercurs meten niets. Geen lezersgroei, geen maatschappelijke impact, geen ROI. Alleen smaak. En smaak is, net als opinie, iets voor mensen die geen verantwoording hoeven af te leggen aan een aandeelhouder.
Intussen loopt de deadline naar 10 september 2026. En iedereen schrijft nog een keer de zin ‘in deze tijd van informatievervuiling’ in hun motivatie. Alsof dat genoeg is. Alsof een jurylid niet ziet dat het al dertig keer is gebruikt. Alsof originaliteit nog bestaat in een wereld waar elk goed verhaal al is verteld – of in elk geval al is geciteerd.
Maar hier zit de grap: de Mercurs zijn nog steeds relevant. Omdat de sector zichzelf nodig heeft om te geloven dat het nog iets betekent. Een prijs als deze is geen erkenning van grootheid. Het is een overlevingsmechanisme. Een collectieve zelfverdediging tegen irrelevante.
De echte prijs? Die wordt niet uitgereikt in een zaal met champagne en applaus. Die zit in het abonnementsmodel dat werkt. In de advertentie die verkoopt. In de data die bewijst dat iemand echt las, in plaats van alleen scrollde.
Maar dat is niet glamoureus genoeg voor een avondvullend gala. Dus blijven we doen alsof. En Margriet? Zij blijft keuren. Met een glimlach, een notitieblok, en de stilte van iemand die weet dat het om de schijn gaat – niet om de essentie.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business