Er is een nieuwe soap aangekondigd over Patty Brard. Ja, echt. Weer camera’s, weer huishouden, weer Patty die iets zegt terwijl iemand anders thee inschenkt. Alleen is het nu Patty’s Posse 2.0, en woont ze in Almere. Niet Parijs, niet Laren, niet op een jacht voor de kust van Sardinië – nee, Almere. De stad van de vluchtelingenopvang, de fietsbrug en de IKEA die nooit open is.
Twintig jaar geleden was alles nog zo wild. Kapsels als bomen, jurken tot in de lucht, en Patty die riep: “Ik ben een ster, hoor!” Alsof iemand twijfelde. Nu is het: “Dag lieverd, wil je een koekje?” En dan: “Zal ik de vaatwasser aanzetten?” Spannend.
Toch zeggen showmensen: “Wordt dit niet té saai?” Alsof iedereen bang is dat er geen drama is. Geen klysma, geen tranen, geen ruzie om een sjaal. Maar Patty zegt: “Ik ben nu rustig.” En dat is het precies. Geen schreeuwen, geen vliegende glazen, geen ontslag van een butler die per ongeluk haar smoothie verkeerd maakte. Nee, nu is het: “Zullen we samen naar de markt?” En dan: “O, wat leuk, biologische aardbeien.”
Maar wacht. Is rust eigenlijk niet ook spannend? Stel je voor: een vrouw van 71, in Almere, met een camera. Geen actrice, geen script, gewoon: leven. Ze doet haar jas aan. Ze fietst. Ze praat met een buur. En opeens – niets. Geen ontploffing, geen verrassing, geen plotwending. Alleen Patty, die een appel eet. Is dat saai? Of is dat juist het moedigste wat je op tv kunt doen?
Want in een wereld waar alles moet knallen, is het dapper om gewoon te zijn. Geen klysma erin, maar juist: een beetje stilte. Een kop thee. Een fietsrit. En ja, soms een koekje.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘