Er is een probleem. Een groot, glinsterend, kroonvormig probleem. Prinses Alexia is 21. Ze is oud genoeg om zelf haar was te draaien, een eigen paspoort te hebben en ja, zelfs om een diadeem te dragen. Maar dat laatste gebeurt niet. Nog steeds niet. En dat vind ik, eerlijk gezegd, echt zó jammer.
Ik zeg niet dat ze elke dag met een kroon op moet rondlopen, alsof ze een wandelende kerstboom is. Maar een keer? Bij een officiële gelegenheid? Een klein knipoogje naar traditie, een beetje glitter in het alledaagse? Dat zou toch kunnen?
Het is niet om de bling. Het is om wat het betekent. Een diadeem is geen sieraad, het is een signaal. Het zegt: ik ben er, ik draag de naam, ik speel mijn rol. En nu zegt het hof dus: stil maar, Alexia, blijf nog even in de schaduw. Net als toen je als kind met je zusjes op de fiets naar school reed – schattig, nuchter, gewoon – maar nu is het tijd voor het volgende hoofdstuk.
Andere Europese prinsessen droegen al op hun zestiende iets glinsterends in hun haar. Alexia? Niets. Geen kroon, geen tiara, geen klein zilveren lintje dat iets zegt. Alsof het protocol bang is voor een beetje glans. Alsof glamour automatisch betekent: we zijn weer net als de Britten.
Maar magie hoort bij een koningshuis. Niet de magie van toverstokjes, maar van symbolen. Van beelden die blijven hangen. Een prinses met een diadeem – dat zie je niet snel meer. En juist daarom is het belangrijk. Het is geen flauw dingetje uit een sprookje. Het is een taal. En nu zwijgt die taal.
Misschien wachten ze op het perfecte moment. Of op de perfecte diadeem. Of op een perfecte reden. Maar soms moet je gewoon iets dragen, om te laten zien dat je er klaar voor bent. Zelfs als je er nog een beetje jong voor lijkt.
Ik zeg niet: geef haar morgen een kroon van goud en diamanten. Maar geef haar een kans. Laat haar stralen. Want een koningshuis zonder glans, is gewoon een huis.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘