Er staat een foto van Rico Verhoeven op de voorpagina van De Telegraaf. Niet met een bokshandschoen, niet met een medaille, maar met een gebroken hart. Zijn bruiloft is afgelast. En de krant zet het groot op de voorkant. Alsof het om een staatslied gaat, of een nationale ramp.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: is dit nou nog nieuws? Of is dit gewoon… leven? Rico zegt niks. Zijn ex-verloofde zegt niks. Maar de krant zegt wel wat. En wel heel hard.
Eén foto. Groot. Zijn gezicht. Geen glimlach. Titel in dikke letters. Alsof we moeten huilen. Alsof we allemaal meedoen aan zijn verdriet. Maar Rico? Die bokst nog steeds. Die vecht nog steeds. Alleen niet meer met iemand naast hem in een wit jurkje.
Ik snap het wel, hoor. Rico is beroemd. Beroemd betekent: je leven is van ons. Maar wanneer houdt het op? Wanneer mogen mensen gewoon stuk? Zonder dat de hele straat het weet? Zonder dat oma in Alkmaar het leest met haar ontbijt?
De Telegraaf denkt: dit is groot nieuws. Ik denk: dit is gewoon een relatie die stuk gaat. Net als de mijne vorig jaar. Al stond dat niet in de krant. Gelukkig.
Maar goed, de oplage stijgt natuurlijk. Mensen klikken. Mensen lezen. Mensen huilen misschien. Of schrikken. Of denken: oh, Rico ook? Alsof zelfs de sterkste mensen kunnen breken. Alsof niemand veilig is. Zelfs niet als je 108 kilo vechtsport bent.
Maar is het nodig? Moet dit op de voorpagina? Of mogen sommige dingen gewoon klein blijven? In een DM? In een gesprek op de bank? Met een kop thee?
Ik zeg niet dat het niemand aangaat. Maar ik zeg wel: pas op. Want als we alles zo groot maken, dan wordt uiteindelijk niets nog echt groot.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘