Je kent dat gevoel wel. Je zit op de bank, thee in de hand, en dan flitst er ineens iets in je hoofd: o ja, Irene Moors. Niet de Irene van nu, met haar rustige stem en wijze blik, maar de Irene van toen. Die kon ook eens krijsen. Echt waar. Niet zo’n zachte ‘oh jee’-geluidje, maar krijsen. Letterlijk.
Het gebeurde bij RTL. Niet in een soap, niet in een thriller, maar in het echt. Aan de telefoon. En niet zomaar. Ze hing daar, zo blijkt, werkelijk krijsend. Reden? Albert Verlinde had iets gezegd. Over haar. In RTL Boulevard. Wat precies? Dat staat er niet. Maar blijkbaar was het genoeg om de telefoon te grijpen en flink wat decibellen te produceren.
RTL Boulevard is nu saai, zeggen ze. Dertien-in-een-dozijn-meninkjes, Aran Bade, Rob Goossens, allemaal keurig naast elkaar. Maar vroeger? Toen was het Vandaag Inside-achtig. Dus: rumoerig, scherp, een beetje gek. En Irene? Zat daar middenin. Niet als toeschouwer, maar als actrice. Al was het maar via de telefoon.
Ik snap het wel, eigenlijk. Stel: je bent jarenlang in beeld geweest, je stem, je gezicht, je mening. Dan zegt iemand iets over je – misschien lacherig, misschien achterbaks – en je voelt je klein. Dan grijp je de telefoon. En dan krijs je. Omdat het kan. Omdat je het waard bent. Omdat je niet zomaar weggepoetst wilt worden door een opmerking tussen de reclames door.
Tegenwoordig zou het anders gaan. Dan zou ze een Insram-story maken. Of een TikTok. Met een zucht en een droge blik. Maar toen? Toen was het nog analoge woede. Telefoon, stemverheffing, punt gemaakt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘