Vandaag Inside. Je weet wel, dat programma waar je om halfzes mee begint, terwijl je nog een restje lasagne in de magnetron hebt staan. Het is er weer. Na de zomerstop. Net als de muggen en het gevoel dat je weer moet beginnen met werken. Maar volgens Victor Vlam, een man die altijd weet waar het om gaat, is er iets aan het veranderen. Niet dramatisch. Nee. Gewoon… een beetje versleten. Zoals een joggingbroek die je te vaak hebt gedragen.
Hij zegt het niet hardop, maar hij denkt het wel: kan het zijn dat Vandaag Inside een beetje moe wordt? Niet fysiek, hoor. Wilfred Genee zit nog steeds kaarsrecht. Met die blik van iemand die zegt: “Ik ben er, ik doe mijn werk.” Maar ja, hoe lang kun je elke dag weer net zo enthousiast zijn over een overval op een tankstation als de 348e keer?
Het is niet dat het slecht is. Nee. Het is gewoon… minder scherp. Alsof iemand het geluid heeft teruggezet. Alsof je een goed gesprek hebt gehad, maar je weet niet meer waar het over ging. Je weet alleen nog dat het ergens over ging.
En Wilfred? Die leunt iets te lui achterover. Alsof hij denkt: “Als het maar doorgaat.” Maar dat is precies het gevaar. Als iets blijft doorgaan, zonder dat iemand vraagt: waarom doen we dit eigenlijk? Dan wordt het een soort mediapijp. Automatisch. Geen vragen, geen spanning. Gewoon: aan.
Vlam zegt het rustig. Niet boos. Gewoon: let op. Want ook grote programma’s kunnen moe worden. Net als mensen. En dan helpt het niet om harder te schreeuwen of meer camera’s te gebruiken. Dan helpt alleen: inhoud. Echte vragen. Niet alleen: wat is er gebeurd? Maar: waarom? En wie voelt zich schuldig?
Maar goed. Misschien denkt Wilfred: als het kijkt, is het goed. En ja, dat is waar. Maar kijk jij nog steeds met je kop erbij? Of zet je het gewoon aan, terwijl je je sokken aan het zoeken bent?
Ik zeg niet dat het stopt. Nee. Maar misschien is het tijd voor een momentje. Een pauze. Een vraag: waarom doen we dit?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘