Ik zat gisteren te kijken naar de afwas. Echt, gewoon de borstel in het sop, kijk nou wat een leven. En ineens denk ik: wacht, is dit al de toekomst van de Nederlandse avond? Geen GTST, maar alleen schuim en een theelepel?
Want Ferri Somogyi, die al jaren meespeelt in dat dagelijkse sprookje van RTL 4, zegt rustig: ‘Dan is het maar zo.’ Alsof hij een kop koffie laat staan. Geen drama, geen tranen op het aanrecht, gewoon: ja, misschien stopt GTST. Ooit. Wellicht.
Hij verwacht het niet morgen. Of volgende week. Maar het idee hangt er wel. Zoals die geur van oude koffie in de keuken. Je ziet het niet, maar je ruikt het. En het maakt je wakker.
Ik snap het wel. De wereld kijkt anders. Mijn nichtje van twaalf kent GTST van TikTok-clips, niet van de buis. En mijn buurman opent zijn gordijnen pas om tien uur, dus die mist het sowieso. Waarom zou RTL 4 dan blijven knokken voor een dagelijkse soap uit 1990?
Maar toch. Elke avond om acht uur: dezelfde stemmen, dezelfde deur van de apotheek, dezelfde zorgen over een testament of een verkeerde liefde. Het is een anker. Niet spannend, niet hip, maar er. Zoals je oma die elke dag belt, ook al zeg je niks nieuws.
Ferri zegt het niet met boosheid. Hij zegt het met nuchterheid. Alsof hij al weet dat de tijd loopt. En misschien is dat ook wel terecht. Niet alles moet eeuwig duren. Zelfs geen serie die langer bestaat dan mijn hypotheek.
Maar ik zeg het toch: als GTST ooit weg is, dan is het niet ‘maar zo’. Dan is het een beetje alsof de avond geen deur meer heeft. En ik sta buiten, met een theelepel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘