Ik zat gisteren te lunchen met een vriendin. Koffie, croissant, gewoon. En toen vertelde ze dat ze die ochtend bebloed op straat was beland. Nee, geen ongeluk. Geen valpartij. Geen ex die wraak nam. Nee, het was de NPO.
Natasja Gibbs, ooit de stem van Op1, nu BNNVARA-presentatrice met een missie, heeft het zwaar. Niet vanwege een ziekte of een scheiding, maar vanwege een besluit. Een NPO-besluit. Zo’n soort besluit dat jij en ik nooit zien, maar dat ergens in een vergaderzaal wordt genomen tussen mensen in een pak, met een beker koffie en een Powerpoint over ‘visie op diversiteit’.
Maar voor Natasja was het genoeg. Ze schreef een pamflet. Ja, een pamflet. Alsof we in 1998 zitten en iemand een fotokopieerapparaat heeft gestolen. Ze schreef over wat er mis is met de publieke omroep. En toen? Kreeg ze een paniekaanval. Bloed rond haar mond. Op de stoep.
Ik weet niet of dat letterlijk is. Misschien beet ze door haar lip. Misschien was het metaforisch. Maar ik denk: als je bloedt, dan voel je dat. En als je op de stoep ligt, dan is het serieus. Of je bent een beetje aan het overdrijven.
Want laten we eerlijk zijn: de NPO is geen monster. Het is een grote, slome, soms saaie organisatie die probeert van alles te zijn voor iedereen. En dat lukt niet. Maar moet je daarvoor bloeden?
Ik snap de frustratie. Echt. Als je iets ziet dat niet klopt, wil je roepen: ‘Hé, kijk eens!’ Maar dan niet met een bebloede mond. Dan doe je een mailtje. Of je belt. Of je schrijft een column. Zonder tandvlees.
Maar goed, ik zit hier ook veilig achter mijn laptop, met een theetasje dat al afgekoeld is. En ik zeg niks over diversiteit, inclusie of wie er wel of niet op tv mag. Ik zeg alleen: als je overstuur bent, bel dan iemand. Niet de krant.
En als je echt bloedt? Ga dan naar de dokter. Niet naar Twitter.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘