René van der Gijp zit er niet mee. Echt niet. Hij kijkt naar de tv, zet zijn kop thee neer en denkt: weer Anouk. Weer die stem, weer die muziek, weer dat gezeur over geld. Maar nu is het anders. Nu vraagt ze niet aan een platenlabel, maar aan jou. Aan mij. Aan de buurman. Zullen we samen een album betalen? Alsof je een treinticket of een pak melk moet delen.
René snapt er niks van. “Het is een gekkie ook!” zegt hij. En hij zegt het met een gezicht dat zegt: waarom doe je dit nou? Je bent toch al beroemd? Je hebt toch al zoveel keren gezongen, opgezweept, geroepen, gehuild op podium? Waarom nu opeens: “Geef me geld, dan maak ik muziek”? Het voelt als een kind dat zegt: “Als jullie nou allemaal een euro geven, koop ik een ijsje voor iedereen.”
Maar is het gek? Of is het gewoon slim? De wereld verandert. Platenlabels zijn bang voor risico. Muziek is gratis op Spotify, behalve dan als je Anouk heet en zegt: “Nee, ik doe het zelf.” Dan moet je betalen. Niet veel. Een paar euro. Voor een liedje dat misschien nooit op de radio komt. Maar wel van haar is.
René denkt: ze wil makkelijk leven. Geen regels, geen deadlines, geen directeur die vraagt of het wel ‘commercieel’ is. Maar is dat lui? Of is het vrij? Is het gemakzucht of moed? Want stel: je zegt tegen de hele wereld: “Ik doe het alleen als jullie me steunen.” Dan heb je lef. Of je bent gewoon gek. Of allebei.
En wij? Wij zitten op de bank, met onze telefoon. Klikken we op ‘doneren’? Of lachen we met René, die denkt: “Wat een onzin.” Misschien is dat precies het punt. Muziek is geen onzin. Maar het gedoe eromheen wel. Altijd al.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘