Soms denk ik: wat zou er gebeuren als je alle presentatoren in een grote wasmachine zou gooien? Komt Noa Vahle er dan als een soort John de Mol uit, of juist als een té goed geoefende imitatie van een man die denkt dat ‘vrienden onder elkaar’ ook betekent dat je met je ogen moet rollen bij elk grapje?
Ik zeg niet dat het expres is. Maar sinds Noa Vahle bij Vandaag Inside zit, voelt het alsof iemand een tutorial volgt: ‘Hoe word ik een VI-man in 10 stappen’. Schouderklopjes, luid lachen om niets, een blik alsof je net een binnenpretje deelt met de cameraman. Het werkt niet. Niet omdat ze niet kan, maar omdat het niet háár is.
Jan Uriot, Privé-sterjournalist en dus iemand die dit soort dingen mag zeggen zonder dat iemand ‘cancel’ roept, noemt het mooi: “Geen karakter.” En ja, dat is hard. Maar ook waar. Niet als beschuldiging, eerder als constatering. Alsof je een leuk jasje aantrekt dat niet van jou is. Mooi, maar niet van jou.
Ze is de dochter van Linda de Mol, nicht van John de Mol, dus het zit in de genen, zeg maar. Maar dat is net het punt: waarom zou je je aanpassen aan een sfeer die al vol mannen is die zich aanpassen aan een sfeer? Waar is de vrouw die zegt: “Ik doe dit op mijn manier, met mijn stilte, mijn lach, mijn tempo”?
In plaats daarvan: broederschap op bestelling. Alsof iedereen bang is om buiten de groep te vallen. Terwijl juist dat – buiten de groep staan – soms de enige manier is om er echt in te komen.
Ik zeg het vanaf de bank, met een koud kopje thee en de afstandsbediening in de aanslag. Want op tv zie ik te veel mensen die meedoen. Te weinig die gewoon zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘