Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Niet naar de tv. Want de tv was al weer eens te veel. Weer zo’n panel met mensen die zeggen wat anderen moeten doen. En dan denk ik: waarom zeggen we nooit gewoon: laat haar met rust?
Olcay Gulsen is weer eens het mikpunt. Omdat ze iemand knuffelde. Niet eens een crimineel, maar een rapper met een verleden. En nu zeggen ze: jij kunt niet meer over huiselijk geweld praten? Echt? Sinds wanneer is één gebaar genoeg om je hele missie ongeldig te maken?
Ze heeft jaren campagnes gedaan. Posters. Interviews. Tranen. En nu één keer iemand een knuffel geven, en het is: ‘dikke vette nee’? Alsof het een quiz is. Alsof je één fout maakt en dan af bent. Alsof we allemaal nooit iemand vergeven hebben die spijt had.
Ik snap de boosheid wel. Maar ik snap ook dat zij denkt: ik wilde juist laten zien dat verandering mogelijk is. Of is dat nu precies waar ze bang voor zijn? Dat iemand die struikelt, weer op mag staan?
Het panel zegt nee. De kijker zegt misschien: laat toch. Maar niemand vraagt aan de kijker: wat zou jij doen met een kop thee en een warm hart?
Ik zeg niks. Ik zet de tv uit. En denk: misschien is het tijd om minder panelen en meer gesprekken te hebben. Op de bank. Zonder camera.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘