Toen mijn bril montuur begon te slijten, dacht ik: tijd voor iets nieuws. Frans Bauer dacht hetzelfde, blijkbaar. Maar in plaats van een hip nieuw montuur kreeg hij een mediastorm in zijn handen gedrukt. Midden in een brillenwinkel. Bij de opticien. Met Maris. En geen idee wat eraan zat te komen.
Ik stel me zo voor: Frans staat daar, probeert een montuur dat hem ‘jonger maakt’, en dan belt De Telegraaf. “Hé, wist je dat Gerard Joling stopt?” En Frans: “Eh… nee? Wacht, ik ben nog aan het kiezen tussen deze en die met de gouden randjes.”
Geen voorbereiding. Geen script. Geen PR-team dat fluistert: “Zeg nu iets emotioneels maar niet té.” Nee, gewoon: een man, een bril, en een schokkend nieuwsbericht. Alsof je tijdens het kopen van sokken hoort dat je voet eraf moet.
Gerard Joling stopt na 21 jaar. Eén generatie lang zong hij ‘Afscheid nemen van jou’ alsof het een wekelijks ritueel was. En nu is het echt. Geen kerstshows meer. Geen glitters. Geen trio dat al sinds de jaren negentig samen optreedt alsof er niets is veranderd. Behalve dan dat Frans nu blijkbaar een bril nodig heeft. En dat Gerard blijkbaar genoeg heeft van het circus.
Ik vind het mooi dat Frans er niks van wist. In tijden van geplande leaks, gefilterde reacties en vooraf afgestemde verklaringen is dit heerlijk onhandig. Geen tijd om een traan te drukken of een mooie zin te bedenken. Gewoon: “O, oke. Leuk, die ronde monturen. En o ja: tot ziens, Gerard?”
Misschien is dat wel het mooiste afscheid. Niet op een groot podium, maar in een doodgewone winkel. Tussen leesbrillen en zonnebrillen. Waar het leven gewoon doorgaat. Ook al stopt een era.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘