Er is iemand ziek en wij beginnen al over zijn dieet. Frans Duijts heeft een hartinfarct gehad. Hij ligt in het ziekenhuis. En toch? De eerste reactie van sommige mensen: “Had maar gezonder geleefd.” Alsof een hartinfarct een straf is voor te veel friet.
Alsof wij allemaal elke dag salade eten en drie keer per week naar de sportschool hollen. Alsof niemand ooit moe is, stress heeft of gewoon zin in een borrel. En dan? Komt er een zanger in het nieuws die ook maar een mens is. En dan zeggen wij: “Hij had beter moeten weten.”
Maar wie zijn wij eigenlijk? De gezondheidsbrigade met een smoothie in de hand en een oordeel op zak? Frans is 47. Dat is geen 80. Dat is midden in het leven. Werk, zorgen, druk, emotie, spanning. En dan krijg je een hartinfarct. En wij praten over zijn leefstijl?
Alsof wij allemaal perfect zijn. Alsof wij nooit te laat naar bed gaan, te veel koffie drinken of een zware week hebben gehad. Alsof stress geen invloed heeft. Alsof emotie geen gewicht heeft. Alsof zingen op tv geen druk is. Alsof beroemd zijn makkelijk is.
Maar nee. Wij kijken naar een foto van een man met een baard en zeggen: “Ziet er niet gezond uit.” Alsof gezondheid alleen aan de buitenkant zit. Alsof je hart klopt op basis van superfoods.
Er is niets mis met gezond leven. Maar laat iemand eerst eens beter worden. Laat hem rusten. Laat hem herstellen. En laat ons ophouden met oordelen vanaf de bank, met een pak chips op schoot en een schermpje in de hand.
Want als het jou overkomt, wil jij toch ook dat mensen zeggen: “Heel erg, hoop dat het beter wordt.” En niet: “Had maar niet zo veel pinda’s gegeten.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘