De wekker gaat om half zes. Ik doe hem uit. Soms denk ik: wie doet dat nou nog, om half zes opstaan voor de radio? Gordon wel. Tot nu toe dan.
Eline de Ruig, die alles weet van programma’s en kijkcijfers, zegt dat het lastig moet zijn. Niet de wekker, maar de cijfers. Die zakken. En als jij elke ochtend je stem eruit moet schreeuwen terwijl er steeds minder mensen luisteren, dan vraag je je af: waarom eigenlijk?
Gordon roept het hard. Niet in een interview, niet op socials, maar gewoon op de radio. “Ik twijfel.” Alsof hij tegen zichzelf praat. Alsof hij hoopt dat iemand zegt: “Nee, blijf!” Maar er is niemand die dat hardop zegt. Alleen Eline, vanaf de zijlijn. “Lastig,” zegt ze. Alsof ze een kop thee inschenkt en er een beetje over struikelt.
Radio is geen podium meer. Het is een gesprek in de keuken. Maar wie luistert er nog? De een doet de vaat, de ander checkt de telefoon. En Gordon schreeuwt in de leegte. Of bijna.
Hij moet kiezen. En wij luisteren mee. Niet omdat we het moeten, maar omdat we weten hoe het voelt. Als iets wat ooit groot was, nu klein lijkt. Als je stem niet meer zo hard klinkt als vroeger.
Maar de wekker gaat nog. Voor nu.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘