Radio 10 roept het NPO-duo binnen. Alsof je je eigen feestje ziet overnemen door de buurkinderen. Gordon zit er nog wel in, maar de sfeer is weg. “Het was teleurstellend,” zegt hij. En dat zegt hij niet over de muziekkeuze.
Een jaar geleden nog de koning van de ochtenduren, nu kijkt hij naar de nieuwe sterren die Talpa boven zijn hoofd hangt. Jan-Willem Roodbeen en Jeroen Kijk in de Vegte – twee gezichten die je herkent van de kinderopvang van de publieke omroep – krijgen de sleutels. Alsof je je auto kwijt bent aan een stel met een bromfietsrijbewijs.
Gordon probeerde het. Echt waar. Maar de luisteraars gingen niet mee. Of ze zetten uit bij het nieuws, of ze bleven hangen bij de verkeersinformatie. Critici begonnen te krabben. Scores zonken. En nu? Nu zegt hij het hardop: het is voorbij. Niet met woede, niet met tranen – maar met een zucht. “Het was teleurstellend.”
Talpa doet wat Talpa doet: schakelen. Verversen. Nieuwe gezichten, oude trucs. Zet maar weer een NPO-duo in de studio, alsof vertrouwdheid gelijk staat aan kijkcijfers. En misschien is dat ook wel zo. Maar het voelt als herhaling. Alsof je elke ochtend dezelfde mop hoort, maar dan met andere schoenen.
Ik zet Radio 10 nog steeds aan. Uit gewoonte. Soms hoor ik Gordon nog, vaag, tussen het verkeer en de weerberichten. Dan denk ik: daar zat ooit iemand die dacht dat hij de toekomst was. Nu is hij gewoon een tussenstop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘